Ai, de droogte kwam dit jaar eerder dan mijn geweten aankon…

Daar lag ik dan, ondersteboven in m’n net gegraven sleuf.
In een verwoede poging om een beregeningssysteem aan te leggen.
Mijn tuin bestaat namelijk uit 𝗸𝗼𝗻𝗶𝗷𝗻𝗲𝗻𝘇𝗮𝗻𝗱 en het is nu al stofdroog.

En eerlijk?
𝗛𝗲𝘁 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁 𝘄𝗲𝗹 ’𝗻 𝗯𝗶𝗲𝘁𝗷𝗲 𝗮𝗹𝘀 𝘃𝗹𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗸𝗲𝗿𝗸.

Want als boomexpert weet ik het verrekte goed: water geven is soms nodig, maar geen duurzame oplossing.

𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗲𝗰𝗵𝘁𝗲 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗹𝗲𝗲𝗺 𝘇𝗶𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗼𝘃𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘀!
Het is niet alleen klimaat.
Nee, het zit ónder ons.

In de bodem.
In drainage.
In sloten en greppels.

We hebben Nederland eeuwenlang ingericht alsof water onze grote vijand was.

Het moest weg.
En snel ’n bietje.

En daar staan we dan, met ’n trillend lipke.
Mét droge voeten.
Maar ook met veul te droge bodems.

En dus durf ik de stelling wel aan:

Een boom planten zonder waterplan is 𝗲𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁𝘃𝗮𝗮𝗿𝘁 𝗺𝗲𝘁 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗻𝗲 𝗯𝗲𝗱𝗼𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻.

De droge april van dit jaar laat het opnieuw zien:

𝗪𝗲 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗶𝘀𝗲𝗶𝘇𝗼𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁𝗲𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱.

Dan kunde wel wachten op regen.

Maar één bui is geen vergeving.
Da’s hooguit een natte pleister.

Mijn tuintje is dus geen ‘privéprobleem’.
Het is een klein altaartje waarop het grote Nederlandse waterprobleem zichtbaar wordt.

En je ziet het overal:

In natuurgebieden.
Bij boer biet.
Bij straatbomen die met hun wortels zoeken naar water dat hun groeiplaats niet kan vasthouden.

Mijn beregeningssysteem is dus geen oplossing.
Tis een biecht.

Een teken dat ik in mijn eigen tuin ook moet doen wat ik overal preek:

minder kale grond;
meer organische stof;
passend sortiment;
en vooral: water vasthouden waar het valt.

En daarover sprak ik met @René Didde in de Boominee podcast.

Over 𝗡𝗲𝗱𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗱 𝗗𝗿𝗼𝗼𝗴𝘁𝗲𝗹𝗮𝗻𝗱.

Luister maar ’s: https://deboominee.nl/podcast/rene-didde/

Niet om beter te sproeien.
Maar om beter te leren vasthouden.

Of donderpreek ik nu teveel vanaf m’n zandaltaar?

Tot zover, ik wens je nog een gezegende week!

Met groene groeten,

Joost Verhagen

De Boominee